ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ

ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ,

ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ಆಟಾಓಟದ ಕಿರುಚಾಟದಲ್ಲಿ,

ಅಮ್ಮನ ಗೋಳಿನ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ,

ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ,

ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ಕೇಳಿದ ಇಂಪಾದ ಗೀತೆ -

ಮೌನ, ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ.

ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ಕಾಫಿಯ ಕಥೆ!

ನಿಲ್ಲದೇ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಗಂಭೀರ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ,
ಆ ಪ್ರೇಮ ಗೀತೆಯ ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ,
ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ,
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ನವಿಲು ಗರಿಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ,
ಮೈ ಮರೆತು ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಫಿ-
ತುಟಿ ಇಂದ ತುಟಿಗೇ ಹಾರಾಡಿ,
ಕಡೆಯ ತೊಟ್ಟು ಹೀರಿದಾಗ,
ಪ್ರಪಂಚವೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣಾ ನಿಂತಂತೇ,
ನನಗೆ ಮರು ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು.